دام دام دیم

هرصبح بخدمت رفیقان تعظیم
یارانِ گروهِ تلگرام و بیسیم
افسانه ی کودکی محقّق گشته
در پوست دگر چگونه ما می گنجیم
یک دکمه بزن سوارِ امواج بشو
هرجا که دلت خواست برو با تنظیم
یک وِرد بخوان ،بگو شِزِم تا فوراً
حاضر شود هرچه خواستی،لام تا میم
لبخند بزن رفیقِ دنیایِ مجاز
ماهم الکی خوشیم و از آن شادیم
درگیرِ غمِ زمانه هستیم همه
همراهِ همیم و بر اجل میخندیم
لاتانِ خراب و در به در با امواج
هستند چو رستمِ زمان ؛دام دام دیم
احمدیزدانی
کوتوالِ خندان
#طنز#عشق#خنده

عمق چاه

رای می دهم به عمقِ چاه
رای میدهم به چشم ؛نگاه
رای میدهم به مُردنم
رای میدهم به دردو آه.
کوتوال خندان

دکتر

گفت دکتر به یک مریض ؛ آقا
بخور از این دول تو روزی چند
با سه قاشق شروع بکن از آن
تا شود دردهای تو لبخند
گفت بیمار ؛ ای طبیب عزیز
توی منزل فقط دو قاشق هست
با دو قاشق سه تا چگونه خورند؟
کوتوال خندان

ﺑﺎﯾﺪ ﻏــــﻢِ ﺯﻣـــﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺑﯿـــــﺎﻭﺭﻡ
ﻋﻄـــﺮِﺑﻬﺎﺭﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻠﺐِ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺑﯿﺎﻭﺭﻡ
ﻗـــﺮﺑﺎﻥ ﮐﻨـــﻢ ﺑﻪ ساحتِ ﻋﻘﻠﻢ ﺑﺖِ هوس
تسلیم را به مسلخِ طغیانﺑﯿﺎﻭﺭﻡ
عشق و امان ﺑﺴُــﺮﺍﯾﻢ ﺑﻪ ﺩﻓﺘﺮﻡ
ﻋـــﺮﺽِ ﺍﺩﺏ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖِ خوبان ﺑﯿﺎﻭﺭﻡ
با مهرو دوستی به عزیزان ﮐﻨﻢ ﺳﻼﻡ
گلهای اطلسی زِگلستﺎﻥ ﺑﯿﺎﻭﺭﻡ
ﭼﺸﻢِ جهان بکشم سرمه ی خیال
ﺗﺎﺟﯽ ﺯِ ﮔــــﻞ ، ﺩﻝِ ﺷـــــﺎﺩﺍﻥ ﺑﯿـــﺎﻭﺭﻡ
ﺷﻮﯾَﻢ ﺑﻪ ﭼﺸﻤه یِ حیوان دو ﭼﺸــﻢِ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪ ﺧـــﻮﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺍﻩِ شریفان ﺑﯿﺎﻭﺭﻡ
ﺍﺯﻇُﻠﻢّ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ ﮐﻪ ﺭﻧﺠﯿﺪﻩ ﺧﺎﻃﺮﻡ
ﺑﺴﯿــــﺎﺭﻫــــﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﺑﯿﺎﻭﺭﻡ
ﺑﺎﻏﯽ ﺯِ ﻻﻟﻪ ﺷـــــﺪﻩ خون به سینه ﺗﺎ
ﭘﯿﻐــــــﺎﻡ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﯽِ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﯿــــــــﺎﻭﺭﻡ
احمدیزدانی

شکوهها دارم

شکوه ها دارم من از تو؛ بهترینِ یادها
مثلِ گُل پژمردم از بادِتو با فریادها
آمدی روشن شد ازتو قلب و جان و دیده ام
گفتی از شیرینیِ عشق و غمِ فرهادها
راندی از دنیای غمگینم صدای جغدرا
باخودت آوردی از عشّاق دوران یادها
از وفا و عشق و مستی داستان ها گفته ای
لشکرغم شد فراری؛ گفتگواز شاد ها
ازتلاش و همّتم گفتی سخن؛ باوعده ها
تاکه دردامت غنودم ؛کرده استبدادها
بانگاهِ بر رقیبان تیر بر قلبم زدی
کاخ رویایم شد از دستت خراب آبادها
حاکم قلبم شدی کردی چپاول را شروع
کارهای تو به مثل حقّه ی شیّادها
منتظر هستم ببینم مبتلا گشتی به بد
تار بر جانت نهد چون عنکبوت الحادها
کوتوال

آشفته ام ،آشفته ام ،آشفته ترینم
در قلبِ غمِ دلشدگان مثلِ نگینم
مپیچم و میسوزم و حسرت شده کارم
در حیرتِ از آدمِ سلطانِ زمینم

شد منا سرزمین بحرانها

درک کردید حاجیان عرفات

      مشعر از عطرتان مصفّا شد

               عرش عالم برای بردنتان

                          ظاهراً در منا مهیّا شد

شد چهل سال فاصله از نو

              در منا اتّفاقِ بد افتاد

                   رازِ اعداد را نمیدانم

                    هست پیچیده حکمتِ استاد

آتش افتاد بار قبل آنجا

    سوختند عاشقان بسیاری

      باز تکرار شد پس از چل سال

                مرگ مهمان و رنگ بیعاری

ای خدا ، دردِ سینه بسیار است

         راضی هستیم بر مشیّت تو

         شاهدی خود وَ دیده ای با چشم

                        بیخبر ما همه زِ نیّت تو

می رود پشت سر زمان ، امّا

            اتّفاقات می رسد از راه

                 مطمئنّم که حکمتی دارد

                        هر وقوعِ حوادثِ ناگاه

شد منا سرزمین بحران ها

        کرد شیطان درونِ آن لانه

               رفتم و دیده ام به چشمانم

                      هست آنجا برای او خانه

شد چهل سال ساعتِ دوری

          کارزارِ بزرگ برپا شد

         مادری که در آن بیابان رفت

                         یادِ او باز وِردِ لبها شد

در زمانِ نظامِ شاهی بود

      حالی از ما کسی نپرسیده

          خبر آورده اند فقط ، اینکه

                      مادری گم شدو نشد دیده

چشمهامان هنوز در راهست

        سوختند از فراق ، فرزندان

        در طوافی که داشت او در حج

                 با صفا سعی کرده بود ایشان

وصلت یار سخت و طاقت سوز

        از برایش هزینه بسیار است

                سوختن با هزار رنجِ دگر

                قیمتِ کوچکِ چنین کار است

پرکشیدید حاجیان ، تبریک

      روحتان را به کبریا بردید

            همه با حرف از خدا گفتیم

                وَ شما جلوه اش به جان دیدید

احمدیزدانی

برگرفته از وبلاگ kootevall.blog.ir خودم Ahmad yazdany

طنز کوتوال

گاو دارم ، پلنـــــگ هـــم ایضاً

شوخ هستم و شنگ هــم ایضاً

از همــــه داشتن و دارم هـــــا

یک کمـی هم ملنگ هم ، ایضاً


حــــرف میزد و راه میرفت او

تخته گاز سوی چاه میرفت او

چند نفــر پشت سر هوایش را

داشته ، بی هــــوا میرفـــت او


زنِ همسایه آمــــــد از راهـــی

سَـرو قــــدّو بلنـــــــدبالائـــــی

گفــــت آقــــا بمـــن بگو قیمت

تا بسنجــــــم بـه آن تـوانائـــی


گفـــت چوبدار که ، قابلی ناره

گــــرچــــه کارم کســادِ وَ زاره

از بـرای گـــــروه زیبــــــایـان

کی سخن یا که حرف پول آره؟


هرچه زن گفت او جوابش داد

با زبان بدش عــــــذابـــش داد

ناگهان آن میانه شوهـــــرِ زن

با کتک فاکتورو حســابش داد


شد در آنجـا میــانشان دعـــوا

با کتــــک کـــــاری زیــادی تـا

با خبر شــد کلانتـــــری آقـــــا

برد زنــدان تمـــــام آنهــــــا را
احمد
کوتوال خندان

سکته

نازنین ،  پشت چــراغ قـــرمز و با فاصله

دیدمــــــت ، با رفتنت کُلِّ خیابان بسته شد

از پلیس چـــــارراه دلبردی و از عـــابران

در صفِ تاکسی نگاهِ مردم از تو خسته شد

یک مدیرو چار مامورو دو تا بقّال شهـــــر

سهمشان از دیدنِ رویِ قشنگت سکته شــد

بس کن و دیگر نیا تویِ خیابونهای شهـــر

چشم مردم چارتا از پسته ی در بسته شـــد
کوتوال خندان

بخندیم

بست لبخنــد تو مسیر مرا

شده مفتونِ این سگِ زیبا

راهیــم رو بسوی دیدارت

بگذارند اگر مـــــرا سگها
کوتوال خندان

جوانی

دوستانی دلخوش و راهی خراب

فارغ از سرما و سوز آفتاب

بیخیال از دردو داغِ مردمان

شادمان و بیغم و رو به سراب

نشئه و بیدردو سرتاپا گناه

بوده از فرط گناه بیراه ، راه

بی غمانِ بی غمانِ بی غمان

غرقِ گمراهی ،بظاهر سر به راه

پول چون کاغذ بدونِ هربها

خرجها بیهوده بود و بی هوا

از پدرها ما گریزان بوده ایم

مادران دلخوش و پشتیبانِ ما

اندک اندک نوجوانی شد تمام

شخصیّت تثبیت شد در ننگ و نام

شسته دست از دفترو درس و کتاب

مانده هر آغاز از ما ناتمام

باجوانی واردِ عالم شدیم

یک به یک افتاده از ما ،کم شدیم

هر سقوطی از گناه آغاز شد

بر ضمیر زندگی ماتم شدیم

انقلاب آمد به ما خدمت نمود

راه را روشن و با حکمت نمود

دسته ای از او جدا ، کرده سقوط

مرگ عرض اندام با قدرت نمود

من ولی دارم حکایت بیشتر

دستِ حقِّ او به من زد نیشتر

نورِ او تابید بر جان و دلم

فارغ از غیرو به او من خویش تر

بین راه افتاد چون بارِ کَجَم

شد رها روحم و دنیایِ لَجَم

هستیم شد غرقِ نورِ ماهتاب

داد خالق نوش از جامِ حَجَم

رفته بوئیدم گلاب کعبه را

خوردم از زمزم من آبِ توبه را

جسم و جانم پاک شد از لطف او

حس نمودم آفتاب توبه را

در به پاکی ها گشودم روزو شب

کسبِ پاکیزه نمودم روزو شب

خورده فرزندانِ من رزقِ حلال

خالقِ خود را ستودم روزو شب

حالیه در گوشه ای آرام ، من

سربه زیرو بنده هستم ، رام من

می نویسم خاطراتِ رفته را

مست از جامِ قلم شد کامِ من

احمدیزدانی

برگرفته از وبلاگ kootevall.blog.ir خودم Ahmad yazdany

احمدیزدانی @ahmad_yazdany Instagram photos | Websta

احمدیزدانی @ahmad_yazdany Instagram photos | Websta

احمدیزدانی @ahmad_yazdany Instagram photos | Websta

احمدیزدانی @ahmad_yazdany Instagram photos | Websta

شعر مولانا جلال الدين بلخى "اى با من و پنهان چو دل"

عشق است

از دوزخیان اســت و امیـــدش عشــــق است

الحق که امیــــد او امیـــد است ،عشــق است

عــــاشق همــــه جا در آتش اســـت و کارش

رفتن به سوپریارو   خرید است ،عشق است

دادو بیداد عشق

غمگیــنِ زمـانه را دل شاد از توست

زندانــیِ در جهنّــــم آزاد از توســـت

هستی تو دلیــــل اتّفــــاقــــاتِ بزرگ

ای عشق ، تمام دادو بیداد از توست

کوچکم

گرچه سنّم هست بالا کـــوچکی چــــون کودکــــم

خــــاک پای دوستـــــانــم از بزرگ و کـوچکــــم

مهرتان شیرین ، سرم بر هفت گنبد خورده است

دلخوشــــــم ، انگار مـــــادر داد دستم توتکــــــم
احمدیزدانی

مانع موفقیت

بزرگترین مانع موفقیت ، ترس از شکست است.

ْThe greatest barrier to success is the fear of failure.

احمدیزدانی
Ahmad yazdany
ahmad.yazdani13@gmail.com
http://www.deemeh.blogfa.com

چون چشمۀ پاک وجاری کوهستان

چون چشمۀ پاک و جاریِ کوهستان

راهی شده در دشت برایِ دلِ رود

از خرقۀ نفس شد تهی دنیایش

فارغ شده از عوالِمِ بودو نبود

جان لاله ،ولی به چهره آرام و صبور

حرف و سخنی بدون هر خار سرود

فرمود خدایِ شعر جشن است همه جا

خواهم که کنم با غزلش کشف و شهود

تبریک تولّد از برایش چه کم است

از اوست به ذاتِ هرغزل سِرّ وجود

firouzkooh.blogsky.com

فاصله ها ، حضرت آئینه ها
بغض رقیان من و کینه ها

خاطره ها و غم تو ماندنیست
چوب جدائی تو سوزاندنیست

عشق تو ورد شب و روزم شده
باعث حیرانی و سوزم شده

داغ غمت در دل من پرده در
پرده ی آخر همه خون جگر

منتظر روشنی خانه ام
از غم دوری تو دیوانه ام
احمدیزدانی
http://www.deemeh.blogfa.com