رو بدریا می روم هستم به آنسو رهسپار
طی شد عمرم در کشاکشهای دوران، خوب و بد
شک ندارم زندگی بی عشق یعنی مرگ زار.
Ahmad yazdany
قلعه فیروزکوه
۱۴۰۵ مرداد ۲۵, یکشنبه
احمد یزدانیم یکقطره از یک جویبار
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
غوغاست در جنگ کلنگ با لشگر بیل
طنزی از کوتوال خندان
غوغاست در جنگِ کلنگ با لشکر بیل
یکسو ترامپ و سوی دیگر باندِ چرچیل
صبح تا به شب بایکدیگر درگیر بحثند
اظهار فضل کرده به دنیا با تفاصیل
هریک به پا کرده گروه و حزب و دسته
در جان هم افتاده اند همچون عَزازیل
آبی نبوده ، لُخت و عورند در میانه
عشق شنا افکارشان را کرده تعطیل
تنها هدف از لعنتی ها کسب سود است ،
پول است تمام ریشه های قال و هم قیل
اوج سیاهکاری و دزدان زمینی
شد ضدّارزش ارزشِِ آن قومِ فامیل
از عقده هاشان گشته اند دیوانه کامل
پسته شدن رویای شیرینی ز چس فیل
گردیده جمع عاقلان حیران از آنان
اوضاع قاراشمیش شد و گل با سبزه تکمیل.
کوتوال خندان
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
اشتراک در:
پستها (Atom)