۱۴۰۵ آبان ۲۵, دوشنبه
رنجیده از گزش نیش مارها
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
پائیز زیبا آمد از راه
پائیز زیبا آمد از راه
باغ و در از او غرقه در آه
دنیا تماشائی شد حالا
شد صورت هستی چنان ماه
در جنگل و دشت و دمن ها
جشن هنر گردیده برپا
هرگونه ای رنگی گرفته
چشمان بینا در تماشا
با میوه های گونه گونش
با عشوه ی از حد برونش
آماده ی خواب زمستان
پیغام پیری چند و چونش
یک چهره ی دیگر پدیدار
در پشت سر سرمای بسیار
یک فصل دیگر از طبیعت
عبرت بگیرد چشم بیدار
کودک ، جوانی ، وقت پیری
آزادگی ، وقت اسیری
هریک بیانی با زبانی
گوید که بیحاصل نمیری
پائیز و وضع گونه گونی
تغییر حالات درونی
چون پیری و پیغام رفتن
عبرت نگیری سرنگونی .
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
بر اساس دعوتی راهی شدم من عاشقانه
بر اساس دعوتی راهی شدم من عاشقانه
با تمام حسّ و حالم رو به سوی زور خانه
دیده ام در گود آنجا پهلوانان بزرگی
خاکسار دولت دریا شده بی هر بهانه
گفتگو از هر دری با پهلوانان گشته برپا
لذت دیدار حسّ عاشقانه ، عارفانه
موج انسانیت و خوی بزرگی بوده جاری
در میان گود آنجا بوده هریک یک کرانه
هر کنش یا واکنش درس بزرگی از شرافت
دیدهام با چشم خود آزادگی را عاشقانه
خوش به حال هرکسی که می شود راهی به آنجا
چون شود در وادی ایمن عروجی جاودانه .
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
در جواب شاعر هم عصر خود گلشن ، امیری
در جواب شاعر هم عصر خود گلشن ، امیری
شِکوه کرد از پیری و از حسّ و حال ناگزیری
گفت پیری مدخل مرگ است و راه رفتن از آن
میبرد با خود ، بخواهی یا نخواهی در مسیری
من به او گفتم که پیری ابتدای بهره بردن
هرچه کِشتی میدهد بهره که تا حاصل بگیری
در تماشاخانه ی گیتی بود از گونه گونی
هرکسی از کِشته ی خود در مسیر خوپذیری
هست انسان آدمی قائم به خوی آدمیّت ،
هرچه آموزش ببیند می کند در آن دلیری ،
کودکی هست و جوانی هست و فصل بعدی آن
غفلت از فعل آورد همراه با فاعل اسیری
چون جوانی را به غفلت سرکنی هنگام پیری ،
میشود اسباب رنج و حسّ و حال نیمه میری
میرسد از ناگریزی هرکسی را حال پیری
این شتر می خوابد آخر یا به زودی یا به دیری
من که رفتم راه آن را میتوانم تا بگویم
پیری است هنگام خرمن تا که مزدت را بگیری .
#احمد_یزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
خالق عالم
خالق عالم نگه ، کن تو به این رهگذر
آنچه که از سرگذشت ، آمده از نو به سر
هرچه که کردم و یا ، هرچه که از سر گذشت
داده تو آن را بمن ، بسته به امرت کمر
من عددی نیستم ، خار رهم ، چیستم؟
رحمت خود بر من آر ، ای تو مرا شور و شر
گفته به من عاقلان از بد و خوب جهان
گشته فراموش من ، بوده ام از گوش کر
شمع فرو مرده ام ، آدم افسرده ام
گر نکنی همرهی ، گم شود این بی هنر
عشق تو دنیای من ، یاد تو رویای من
گم شده در تیره گی ، نیست برایم مفر
قبله گه من توئی ، دل به تو خوش دارمی
سرور و سالار من ، ره بنما در خطر
رفته بدنبال آب ، گمشده ام در سراب
هرچه که بود از تو بود ، غرق گنه تا کمر
ای همه دنیای من ، پوچی و معنای من
من که نبودم بجز ، رهروی بی پا و سر
عالم بحرانیم ، چون شب ظلمانیم
جز تو ندارم کسی ، رو به توام مستمر
سرکش طوفانیم ، همدم نادانیم
روی سیه دارم و طالب لطف و نظر
آمده دستم تهی ، نیست مرا زاد ره
وای خداوند من بر من خسته نگر .
#احمد_یزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )


























