پائیز زیبا آمد از راه
باغ و در از او غرقه در آه
دنیا تماشائی شد حالا
شد صورت هستی چنان ماه
در جنگل و دشت و دمن ها
جشن هنر گردیده برپا
هرگونه ای رنگی گرفته
چشمان بینا در تماشا
با میوه های گونه گونش
با عشوه ی از حد برونش
آماده ی خواب زمستان
پیغام پیری چند و چونش
یک چهره ی دیگر پدیدار
در پشت سر سرمای بسیار
یک فصل دیگر از طبیعت
عبرت بگیرد چشم بیدار
کودک ، جوانی ، وقت پیری
آزادگی ، وقت اسیری
هریک بیانی با زبانی
گوید که بیحاصل نمیری
پائیز و وضع گونه گونی
تغییر حالات درونی
چون پیری و پیغام رفتن
عبرت نگیری سرنگونی .







هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر