در جواب شاعر هم عصر خود گلشن ، امیری
شِکوه کرد از پیری و از حسّ و حال ناگزیری
گفت پیری مدخل مرگ است و راه رفتن از آن
میبرد با خود ، بخواهی یا نخواهی در مسیری
من به او گفتم که پیری ابتدای بهره بردن
هرچه کِشتی میدهد بهره که تا حاصل بگیری
در تماشاخانه ی گیتی بود از گونه گونی
هرکسی از کِشته ی خود در مسیر خوپذیری
هست انسان آدمی قائم به خوی آدمیّت ،
هرچه آموزش ببیند می کند در آن دلیری ،
کودکی هست و جوانی هست و فصل بعدی آن
غفلت از فعل آورد همراه با فاعل اسیری
چون جوانی را به غفلت سرکنی هنگام پیری ،
میشود اسباب رنج و حسّ و حال نیمه میری
میرسد از ناگریزی هرکسی را حال پیری
این شتر می خوابد آخر یا به زودی یا به دیری
من که رفتم راه آن را میتوانم تا بگویم
پیری است هنگام خرمن تا که مزدت را بگیری .
#احمد_یزدانی








هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر