Ahmad yazdany
قلعه فیروزکوه
۱۳۹۳ اسفند ۲۸, پنجشنبه
بهاران خجسته بادFun links!
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ بهمن ۲۵, شنبه
درس لاتین
گفت محسن که ای حسن ،ای جان
چند شد نمره ات به درسِ زبان
گفت بیست است وَعلّتش اینست
پدرو مــــادرم به منــــزلمـــــان
حرف آنها همیشه لاتین است
وَمنم بیست میشوم در آن
گفت این حرف حرفِ خوبی نیست
چون اگر باشد این روال و نشان
پدرو مادرم همیشۀ عمر
وقتِ دعوا چوحملۀ شیران
میکنند پرت سویِ هم وزنه
میکندحمله هایشان طوفان
پس چرا من نمیشوم در دیسک
یاکه در رشته اش ستارۀ آن
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
رفیق
دوستی بی ریا و بی منّت
باغِ گُل هست،لذّت و لذّت
افتخاریست مهرو لطفِ رفیق
می کند روزِ سخت را راحت
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
حضرتِ آقای وزیر
حضرت آقای وزیر ، السّلام
هست مرا خدمتتان ادّعا
پیرشدم نیست دگر قدرتی
گشته ام از دست ستم مبتلا
بوده معلّم به زمانِ قدیم
گشته گرفتار به قهر خدا
وقت حضورو سرِکارو کلاس
کرده تصادف وَ شکستم زِ پا
بود معلّم چوگدائی فقیر
گشته بدهکار برای دوا
یک دو سه سالی به مداوا اسیر
خسته وَ درمانده شدم از بلا
کشورِ ما بودو طمع بیشمار
جنگ و طوفانِ حوادث به پا
بوده مریض و پرِ از دردو رنج
گشته به اخراجِ مریضان رضا
تُف به کفِ دست نکردند تا
نان و پنیری شَود این مرد را
آمده ام تاکه شوی دستگیر
سابقه ام ثبت شده باوفا
گر زِ سرِ لطف کنی یک نگاه
برمن و پروندۀ اخراج ها
مطمئناً راهِ نجاتی در آن
هست برایِ منِ یک لاقبا
حال پناهنده ام و غصّه دار
سخت شده زندگیِ ناقلا
پیرشدم نیست دگرقدرتی
تاکه کنم باز همه ماجرا
یک کلمه گویم و دیگر تمام
پرزنداری شده یخچالِ ما
ظلم شده برمن و من شاکی ام
کرده اشاره بحضورِ شما
بررسی اش کن وبده حقّ من
بازنشسته بکن ،ازمن دعا
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
برف
انقــدر به رویِ مــن نزن برف آقا
کوتاه سخن بگو وَ در ظـــرف آقـا
هرکس که به روبرویِ خود میبینی
سلطانِ بزرگیست که بی حرف آقـا
kootevall
کوتاه سخن بگو وَ در ظـــرف آقـا
هرکس که به روبرویِ خود میبینی
سلطانِ بزرگیست که بی حرف آقـا
kootevall
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۲۶, جمعه
وعده
هـــرکه آمـــــد کـوه کندو نردعشقی تازه باخــت
گوش شهرماست پر، وعده شده بیش از حساب
خوش خیــالی را ببیـــن ،انگارهـــالوئیـــم مــــا
بـــس که از دودِ دلِ مــــا خـورده بسیاری کباب
ریــش را از بــس که خنـــدیدند از ته مـــا زدیم
تا تراشیـــدیم ریشِ خـود ،شروع شد پیچ وتاب
چشـــم بــرره بـوده تا شــــاید بیـــاید تکســـوار
تاکه پیـــدا شـــد براو کـــردند حمــله بی نقـــاب
چون بزرگان را بخودخواهی به خلوت رانده اند
کوه باقی ماندو شهــر از دســتِ آنهـا شد خراب
خواب میبینندو تعبیــرش یقینـــاً روشــن اســت
نیســـت تعبیـــری برایِ خـوابِ پرخور در کتاب
یــادِ آن عهــــدِقــــدیم و داستـــــانهـــــا از اُتُول
زنده با امواج شـــد از بهـــر مشتی آن ســـراب
چـــون ولائی بوده برجـــا محکمیـــم و استــوار
دیده ما را پشتِ کـــوهی در کفِ هـــرســـرکتاب
یارب این روحِ تحجُّـــر را بکُــش در ذات هــــا
تا که بردارند دست از سَـر وَبرگـــردند خـــواب
هســت دستـور از ولایت اینکه حـــرفت را بزن
دارد آزادیِ انـــدیشـــــه در ایـن دوران ثــــواب
پاکبــــازان کشـــورِ ایــران یقیــن حفظـش کننـد
نیست در مـــردان برایِ گفتـــن حق اضطـــراب
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
رهبرمن
ای رهبـــرِ نازنیـــنِ من ،عرض سلام
ای قُلّۀ عقـل و دینِ من ،عرض سلام
سالارِ تمـــامِ لحظــه هائیـــدو زمــان
خورشیـــدِ وجودتان بتـــابد مــــــادام
عالم همه غرقِ اشک و آه از شیطان
از غـــزّه و بیروت و فلسطین ،تا شام
می غــرّدو می درد زِ اطفـــال و زنان
ترسش همه از شمــا و آیات عــظام
ایـــــرانی و ایــران زِ وجـــــودِ قـــرآن
همــچون دژِ مستــحکمِ عالـــم ، آرام
هستید ، نباشـــد خبـــر از استبـــداد
ماندست سخن زِ حضرتِ شخصِ امام
ایشـــان و شمـــا به مـــا تعلّق دارید
هر لحظه درود بر ره و رســم و مرام
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۲۳, سهشنبه
من تورا دارم چه غم؟
در جوانی جستجو میکردم عشق
دین ودنیا،فکرو ذکرم هردم عشق
چشمهـــایم میـــدویدو دل نبــــود
دل میـــانِ سینــه ام از گِل نبـــود
هرکجا چشمی قشنـــگ و ناز بود
قبلــــه گاهــــم بود ، یک آغـاز بود
مــــدّتی میســـوختـــم در آرزوش
بود ذهنم در هـــــوایِ جستجوش
عاشقی ، دل بستن و ره در خیال
کارِ من شد مـــدّتی از عمرو سال
تاکه در آن حـال هـــا حالی رسید
ماورایِ چشم و لــب نوری دمیـــد
رفـــــت از یــــادم تــــمــــــامِ آرزو
عاشقش گشتـــم بدونِ گفتگــــو
سالهـــا در حســرتش میسوختم
در خیالـم رخـــت او میـــدوختــــم
بود نزدیکـــم ولـــی مـــن دور از او
سویِ خود میخواندو چشمم کور از او
تا کــــه در طـــیِّ طــــریقِ زندگی
یافتــــم او را به کــاخِ بنــــدگــــی
شعله آمــــد ،روحِ من آتـش گرفت
جنــگِ شیــطان با ملائک درگـرفت
جانشین کفـرها گشت و نشست
بندها از دسـت وپایِ دل گسست
روزو ماه رفتندو عشقـم تازه شـــد
زندگی شـــاداب بی اندازه شـــــد
هرچه رابخشد ،دگربخشیده است
پس نمیگیرد اگــــر بخشیده است
عاشقش هستم و شادم من از او
بی نیازم از همـه مـــــن ،غیــــرِ او
بارالهــــا ، مـــن تورا دارم چه غــم
عاشقت هسنم ، تورا من عاشقم
احمدیزدانی
— سپاسگزار در تهران.دین ودنیا،فکرو ذکرم هردم عشق
چشمهـــایم میـــدویدو دل نبــــود
دل میـــانِ سینــه ام از گِل نبـــود
هرکجا چشمی قشنـــگ و ناز بود
قبلــــه گاهــــم بود ، یک آغـاز بود
مــــدّتی میســـوختـــم در آرزوش
بود ذهنم در هـــــوایِ جستجوش
عاشقی ، دل بستن و ره در خیال
کارِ من شد مـــدّتی از عمرو سال
تاکه در آن حـال هـــا حالی رسید
ماورایِ چشم و لــب نوری دمیـــد
رفـــــت از یــــادم تــــمــــــامِ آرزو
عاشقش گشتـــم بدونِ گفتگــــو
سالهـــا در حســرتش میسوختم
در خیالـم رخـــت او میـــدوختــــم
بود نزدیکـــم ولـــی مـــن دور از او
سویِ خود میخواندو چشمم کور از او
تا کــــه در طـــیِّ طــــریقِ زندگی
یافتــــم او را به کــاخِ بنــــدگــــی
شعله آمــــد ،روحِ من آتـش گرفت
جنــگِ شیــطان با ملائک درگـرفت
جانشین کفـرها گشت و نشست
بندها از دسـت وپایِ دل گسست
روزو ماه رفتندو عشقـم تازه شـــد
زندگی شـــاداب بی اندازه شـــــد
هرچه رابخشد ،دگربخشیده است
پس نمیگیرد اگــــر بخشیده است
عاشقش هستم و شادم من از او
بی نیازم از همـه مـــــن ،غیــــرِ او
بارالهــــا ، مـــن تورا دارم چه غــم
عاشقت هسنم ، تورا من عاشقم
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۲۱, یکشنبه
صدقافله گل
صــدقافلـــه گُل نثارِ یوم الله باد
صدهایِ دگر نثـــارِ روح الله باد
گفتند که ،با صبر ظفـــــر بازآید
شادی بزرگِ ما یقین در راه باد
صدهایِ دگر نثـــارِ روح الله باد
گفتند که ،با صبر ظفـــــر بازآید
شادی بزرگِ ما یقین در راه باد
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۱۷, چهارشنبه
چارده دروازه در یک آستان
ابتـــدا عــــرضِ ادب بر رهبـــــــرم
نائبِ برحـــــقِّ مهــــدی، ســــرورم
شــــادباشــی بر تمـــــامِ شیعیـــــان
هـــــم مــــــرامانِ عـــزیزِ مثلِ جان
وَ سپس ،امّــا بگویم مــــن ســـخن
از ولایت ،نعمـــــتِ بر مـــــردو زن
شیعه هستم ،شادمـــان و سربلنــــد
مهـــــرِ خالق بستـه پایم چون کمند
پرچمِ مـا پرچـــــمِ آلِ عبــــــاســــت
بوی گل آرام بخش و چون دواسـت
مقصدِ ما راهِ اســــلام و خداســـــت
بنـــــدگی مـــا را دوایِ دردهــاست
ریشه دارد پرچــم مــــا شیعیـــــان
چارده خورشیــــد ،در یک آسمـان
چارده گل، باطـــراوت ،رنگ رنگ
چارده رنـــگِ دلاویـــزو قشنــــگ
چارده لبخنـــــدِ ، بر لبهــــای حق
چارده گیســـــویِ ماننــــــدِ شَبــــق
چارده چشمـــــانِ بینـــــــایِ نگــار
چارده دلبنـــــــدِ دنیـــــــایِ نــــگار
چارده خــــورشیـــــدِ برافــــروخته
چارده عاشق زِ هجــران سوختــــه
چارده زلفِ سیــــاهِ مـــوج مــــوج
چارده فـــــوّاره ی زیبـــا به اوج
چارده زنجیـــــرِ درهـــــم بافتـــــه
چارده اقلیـمِ هستــــی ســـــاختــــه
چارده نورند در یک کهـــکشــــان
چارده پروین درونِ یــک جهــــان
چارده مــــــــامـــــورِ عــــالیِ خـدا
چارده مرشد به عــــالم ، رهنمــــا
چارده رودند جــــاری در جهــــان
چــارده دروازه در یــک آستـــــان
چارده چشمه وَ جوشان در زمیــن
چارده جوینـــــد جاری بر زمیــــن
چارده گلـــــــزار با یک باغبـــــان
چارده حسّ تنـــــاور در زمــــــان
چارده گیســــــویِ درهـــم بافتـــه
چارده تِرمــــــه ، خدائی بافتــــــه
چارده گنـــــــجِ غنـــیّ و پر ثمــــر
چارده گنجینـــــه از نوعِ بشــــــــر
چارده معصـــــــومِ پاک و بی بدیل
چارده آیـــت بــــرای یـــک دلیــــل
قدرتِ حق را گــــواهی میـــدهنــــد
بر فقیران تاجِ شـــاهی میـــدهنــــد
شاکــــرندو بر شکـــوران مهـربان
هــــرکدامین چون جهانی در جهان
شیعیـــان را رهبـــــرندو رهنمـــــا
چون چراغنــــدو پر از انوارهـــــا
عـــاشـــــقِ پروردگارندو بشـــــر
پاکدامــــــن بوده ،خیــــرِ مستمـــر
راهِ معصومان ،ره و رسم خداست
راه آنــان راه ذاتِ کبـــــــریاســــت
نرگسِ این چارده گل غایب اســـت
رهبـــرمــــا نورِ چشم و نایب است
رهــروانیــــم و به حــــق امّیـــدوار
هست ایشان روزو شب در پایِ کار
مـــا ولائی بوده با او همـــرهیــــــم
دلخوش از همراهیش ،مــردِ رهیــم
بهرِ امرش ما سرو جان میــدهیــــم
هرچه فرماید به چشمان می نهیـــم
از خـــــداونــدِ تـــوانـــا خواستـــــه
جان و عمرِ او بمــــــاند ، ساختـــه
بر جهـــانِ ما نمــــــاید رهبـــــــری
بهتــــر از ایشــــان نشـــاید رهبری
تا که قرآن حاکم و حق سربلنــــــد
مانده ایران ، سربلندو بی گـــــزند.
احمدیزدانی(کوتوال)
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۱۵, دوشنبه
محشر
کوتوال ،kootevall، کوتوال
راهی به راهِ مثنوی ،هر سوژه ام از اوست
عاشق شدن دیوانگی می آورد ای دوست
قلبی پراز آئینه را در سینه اش دارد
فهمیدم از هائی که برآئینه اش دارد
آغوش میخواهد ،دوبازو با حسابی پُر
کارش شده با صیدِ کفترهایِ چاهی غُر
اینجاست دنیا ،کارها اعمالِ بی منطق
باید بجنبی تا نیاید آیه هایِ دِق
هرشعر یا مطلب برایِ زادگاهم را
باچشمِ دل میخوانم و داری نگاهم را
دارد خبر از انتشارِ شعرو اشعارم
خوشحال هستم از تو وَ اشعارو این کارم
چشمانِ برره سخت میبیند کسِ دیگر
پایان بده ای شاعر اشعار افسونگر
من راهیم بارِ دگر در صیدگاهی دوست
محشر شود با کارِ من دراین دوراهی دوست
احمدیزدانی
راهی به راهِ مثنوی ،هر سوژه ام از اوست
عاشق شدن دیوانگی می آورد ای دوست
قلبی پراز آئینه را در سینه اش دارد
فهمیدم از هائی که برآئینه اش دارد
آغوش میخواهد ،دوبازو با حسابی پُر
کارش شده با صیدِ کفترهایِ چاهی غُر
اینجاست دنیا ،کارها اعمالِ بی منطق
باید بجنبی تا نیاید آیه هایِ دِق
هرشعر یا مطلب برایِ زادگاهم را
باچشمِ دل میخوانم و داری نگاهم را
دارد خبر از انتشارِ شعرو اشعارم
خوشحال هستم از تو وَ اشعارو این کارم
چشمانِ برره سخت میبیند کسِ دیگر
پایان بده ای شاعر اشعار افسونگر
من راهیم بارِ دگر در صیدگاهی دوست
محشر شود با کارِ من دراین دوراهی دوست
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۶, شنبه
AddThis - Get likes, get shares, get followers
چون چشمۀ پاک و جاریِ کوهستان
راهی شده در دشت برایِ دلِ رود
از خرقۀ نفس شد تهی دنیایش
فارغ شده از عوالِمِ بودو نبود
جان لاله ،ولی به چهره آرام و صبور
حرف و سخنی بدون هر خار سرود
فرمود خدایِ شعر جشن است همه جا
خواهم که کنم با غزلش کشف و شهود
تبریک تولّد از برایش چه کم است
از اوست به ذاتِ هرغزل سِرّ وجود
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ آذر ۲۷, پنجشنبه
seegaret سیگار
بزرگترین مانع موفقیت ، ترس از شکست است.
ْThe greatest barrier to success is the fear of failure.
احمدیزدانی
Ahmad yazdany
ahmad.yazdani13@gmail.com
http://www.deemeh.blogfa.com
سیگار ،سیگار، سوغات استعمار
داده ام دست به سیگارو مرا کرد ، اسیر
من اسیرش شدم و هست به پایم زنجیر
رفت خالی به سفر قاصدک و من تنها
روح شد مسخ زِ بدخواهی جادوگر پیر
همچو اگزوز پرِ دود است درون ریه ام
شده رنگم زِ سیاهی و تباهی چون قیر
بوی بد می دهم و زشت و سیاه دندانم
مردن و بودن من هیچ ندارد توفیر
ترک کردم دوسه بارو شده ام آلوده
چتر بر سر که زِاشکم نشودجان تحقیر
می کنم ترک بقدرت دگر این بار یقین
باید امروز کنم ترک ، شود فردا دیر.
من اسیرش شدم و هست به پایم زنجیر
رفت خالی به سفر قاصدک و من تنها
روح شد مسخ زِ بدخواهی جادوگر پیر
همچو اگزوز پرِ دود است درون ریه ام
شده رنگم زِ سیاهی و تباهی چون قیر
بوی بد می دهم و زشت و سیاه دندانم
مردن و بودن من هیچ ندارد توفیر
ترک کردم دوسه بارو شده ام آلوده
چتر بر سر که زِاشکم نشودجان تحقیر
می کنم ترک بقدرت دگر این بار یقین
باید امروز کنم ترک ، شود فردا دیر.
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ آذر ۳, دوشنبه
زاده شد در شهرِ دوری کودکی از گوش کَر
 |
| مردِ رِند |
زاده شــد در شهـــرِ دوری کودکی از گـوش کَر
مَـــردُم ، آنجـــا داشتند از کودک و گوشش خبر
سالهــا همــــراهِ نامـــش این لقــــب همـــراهِ او
فعله گی میکردو میکَند بهرِ هـــرکس ، چــاه او
تاکه در آن سرزمین اوضاع عوض شُد ،ناگهان
جنــگ شـــد ، رفتند در آن جنگ از پیرو جوان
هرکسی شـــد کُشته یا مجروح ، حقوقی برقرار
قهــــرِمانِ کَـــر، برایِ پولِ مفتـــی ، بیقـــــــرار
رفت در مرکـــــز و خود را مـــردِ جنگی نام داد
دفتــــرو دستـــک نوشت و روزگارش کـــام داد
گفت ، من در انفجارِ نقطـــــه ای در مـــرزِ دور
از دو گوشم کَر شُدَم ،یـارو رفیقـــم گشــت کـور
رفت و آمدشد وَ او عنـــوانِ ســـربازی گـــرفت
با حقوق و مستمرّی ، شهــــر را بازی گـــرفت
تاکه نامش چاپ شـــــد در دفتــــــرو احـــوالِ او
خوانده شد از سویِ مـــردم قصّــه ها و حـالِ او
در ولایت گفتگـــو شــــد در خصـــوصِ نامِ وی
نیست او ، حتمـــاً کسِ دیگـــر بُـوَد همنـــامِ وی
پرس و جو شد ،حال و احوالِ تبـاهش آشــــکار
خورد تیپـــا رفت در ســـوراخِ خود با حــالِ زار
چــــون دروغــش آشکارو آبِرو از دسـت رفـت
رفــت از آن ســرزمین و نازِ او از شصت رفـت
شــــد دگـــــر ضــرب المثل آنجا برایِ سینـه ها
نقشه هایش شــــد تبـــــاه وشد سیـه پیشینه ها
بارِ کج ای نازنیــــن هـــرگــــز نبینـــد منــــزلی
گفت با بانگِ بلنــد این حـــرف را صــاحبــــدلی
با قناعت گـــــر به سهم و قسمــتِ کــــم ساختی
پادِشــــاهِ خــــود شـــدی، دیگـــر نداری کاستی
هرچه هستی تو همانی ،رنجِ بیهوده خطاســـت
دردو داغِ دردمندان از طمـــع راهـش جداســت
احمدیزدانی
(کوتوال)
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ مهر ۲۳, چهارشنبه
گندمزار
بویِ باران، موجِ گندمـــــــزار ،حرفش را نزن
در کنارت تا سحر بیــــــدار ، حـــرفش را نزن
آتشِ لبهــــای زنبــــق ،بویِ یاس و باغــــــچه
اشک و لبخنـــدو سپس دیدار ، حرفش را نزن
بسترِ چــون آتش و پروانه و شمــــع و غـــزل
عالمی حرف وسخن ،گفتار ، حــــرفش را نزن
در تمــــــامِ عالــــم رویا ،ســــــه تارو نایِ من
پنجه در تارو غـــــــمِ اشعار ،حـــرفش را نزن
هِی صدا پشتِ صدا ،پشتِ صــــدا ،میـــخوانَدَم
میشوم از خوابِ خوش بیدار ، حرفش را نزن
احمدیزدانی(کوتوال)
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ مهر ۱۸, جمعه
طنز ابله
طنز ابله
گفت ابله به مــردِ دانشمنـــد
بسته ام راهِ خانه بر کـــودن
فکرکرد مردِ عالِم و خنـــدید
میروی خود زِ پنجره ،حتماً
احمدیزدانی
اشعار احمدیزدانی(کوتوال) را بخوانید.
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
طنز هوو
طنز هوو
دیــد ارّه ، ندیـده بــود چـــاقـــــو
مــات مــاند از نگاهِ ســــردش او
گفـــــــت فــــــرزنـد با پدر روزی،
چیست این؟اسم آن به من تو بگو
پـــدر او را معــــــرّفی فــــرـــــود
گفت این ارّه ایسـت کـــودک خـــو
درنیــــامــــد هنـــــوز دندانــــــش
می شــــود او برایِ ارّه ، هـــــووُ.
احمدیزدانی
#ارّه
#چاقو
.jpg)
http://www.deemeh.blogfa.com
firouzkooh.blogsky.com
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
طنزِ نان و پنیر
طنز،از گوتوال خندان(احمدیزدانی)
دل شـــاد ، به سفـــره بود نانی و پنیــر
می خوردم از آن و این شکم میشد سیر
اکنون شده لوکس و رزقِ اربابان است
دیگـــر نخورد پنیــــر شاعـــر و فقیـــر.
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
رهبر نازنین
بمناسبت هفتۀ ولایتاشعار کوتوال را بخوانیدkootevall
ای رهبـــرِ نازنیـــنِ من ،عرض سلام
.jpg)
ای رهبـــرِ نازنیـــنِ من ،عرض سلام
ای قُلّۀ عقـل و دینِ من ،عرض سلام
سالارِ تمـــامِ لحظــه هائیـــدو زمــان
خورشیـــدِ وجودتان بتـــابد مــــــادام
عالم همه غرقِ اشک و آه از شیطان
از غـــزّه و بیروت و فلسطین ،تا شام
می غــرّدو می درد زِ اطفـــال و زنان
ترسش همه از شمــا و آیات عــظام
ایـــــرانی و ایــران زِ وجـــــودِ قـــرآن
همــچون دژِ مستــحکمِ عالـــم ، آرام
هستید ، نباشـــد خبـــر از استبـــداد
ماندست سخن زِ حضرتِ شخصِ امام
ایشـــان و شمـــا به مـــا تعلّق دارید
هرلحظه درود بر ره و رسم و مــــرام.
احمدیزدانی(کوتوال)
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ شهریور ۲۰, پنجشنبه
شیرو شغال
طنزی،
از دفتر کوتوال خندان احمدیزدانی
شیری به ملاقات شغالی بی عار
تا دفتر او رفت ز روی اجبار
اوضاع زمانه بود وارو و شغال
شدمصدرِ کارو بارِ جنگل و شکار
در پشت در اطاق او ، واویلا
ارباب رجوع و انتظارو آزار
تعریف همه شغال بودو هنرش
گفتندو شنیدند ز حسنش بسیار
یک تابلو به در نصب که در آن میگفت
تشریف ندارد از فراوانی کار
خندید جناب شیرو با تندی گفت
ای اوف به زمانه ی چنین لاکردار
وقتی که خودش نیست یقیناً دارد
با جنّ وپری میکند اکنون دیدار
باید که بفکر خشتکی دیگر بود
او نیست برای پای ماها، شلوار
(کوتوال خندان)
از دفتر کوتوال خندان احمدیزدانی
شیری به ملاقات شغالی بی عار
تا دفتر او رفت ز روی اجبار
اوضاع زمانه بود وارو و شغال
شدمصدرِ کارو بارِ جنگل و شکار
در پشت در اطاق او ، واویلا
ارباب رجوع و انتظارو آزار
تعریف همه شغال بودو هنرش
گفتندو شنیدند ز حسنش بسیار
یک تابلو به در نصب که در آن میگفت
تشریف ندارد از فراوانی کار
خندید جناب شیرو با تندی گفت
ای اوف به زمانه ی چنین لاکردار
وقتی که خودش نیست یقیناً دارد
با جنّ وپری میکند اکنون دیدار
باید که بفکر خشتکی دیگر بود
او نیست برای پای ماها، شلوار
(کوتوال خندان)
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
اشتراک در:
پستها (Atom)