طنز،از گوتوال خندان(احمدیزدانی)
دل شـــاد ، به سفـــره بود نانی و پنیــر
می خوردم از آن و این شکم میشد سیر
اکنون شده لوکس و رزقِ اربابان است
دیگـــر نخورد پنیــــر شاعـــر و فقیـــر.
Ahmad yazdany
قلعه فیروزکوه
نمایش پستها با برچسب پنیر،لوکس،شاعر،فقیر،اربابان. نمایش همه پستها
نمایش پستها با برچسب پنیر،لوکس،شاعر،فقیر،اربابان. نمایش همه پستها
۱۳۹۳ مهر ۱۸, جمعه
طنزِ نان و پنیر
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
اشتراک در:
پستها (Atom)