چارده دروازه در یک آستان

ابتـــدا عــــرضِ ادب بر رهبـــــــرم

نائبِ برحـــــقِّ مهــــدی، ســــرورم

شــــادباشــی بر تمـــــامِ شیعیـــــان

هـــــم مــــــرامانِ عـــزیزِ مثلِ جان

وَ سپس ،امّــا بگویم مــــن ســـخن

از ولایت ،نعمـــــتِ بر مـــــردو زن

شیعه هستم ،شادمـــان و سربلنــــد

مهـــــرِ خالق بستـه پایم چون کمند

پرچمِ مـا پرچـــــمِ آلِ عبــــــاســــت

بوی گل آرام بخش و چون دواسـت

مقصدِ ما راهِ اســــلام و خداســـــت

بنـــــدگی مـــا را دوایِ دردهــاست

ریشه دارد پرچــم مــــا شیعیـــــان

چارده خورشیــــد ،در یک آسمـان

چارده گل، باطـــراوت ،رنگ رنگ

چارده رنـــگِ دلاویـــزو  قشنــــگ

چارده لبخنـــــدِ  ، بر لبهــــای حق

چارده گیســـــویِ ماننــــــدِ شَبــــق

چارده چشمـــــانِ بینـــــــایِ نگــار

چارده دلبنـــــــدِ دنیـــــــایِ نــــگار

چارده خــــورشیـــــدِ برافــــروخته

چارده عاشق زِ هجــران سوختــــه

چارده زلفِ سیــــاهِ مـــوج مــــوج

چارده فـــــوّاره ی  زیبـــا به اوج

چارده زنجیـــــرِ درهـــــم بافتـــــه

چارده اقلیـمِ هستــــی ســـــاختــــه

چارده نورند در یک کهـــکشــــان

چارده پروین درونِ یــک جهــــان

چارده مــــــــامـــــورِ عــــالیِ خـدا

چارده مرشد به عــــالم ، رهنمــــا

چارده رودند جــــاری در جهــــان

چــارده دروازه در یــک آستـــــان

چارده چشمه وَ جوشان در زمیــن

چارده جوینـــــد جاری بر زمیــــن

چارده گلـــــــزار با یک باغبـــــان

چارده حسّ تنـــــاور در زمــــــان

چارده گیســــــویِ درهـــم بافتـــه

چارده تِرمــــــه ، خدائی بافتــــــه

چارده گنـــــــجِ غنـــیّ و پر ثمــــر

چارده گنجینـــــه از نوعِ بشــــــــر

چارده معصـــــــومِ پاک و بی بدیل

چارده آیـــت بــــرای یـــک دلیــــل

قدرتِ حق را گــــواهی میـــدهنــــد

بر فقیران تاجِ شـــاهی میـــدهنــــد

شاکــــرندو بر شکـــوران مهـربان

هــــرکدامین چون جهانی در جهان

شیعیـــان را رهبـــــرندو رهنمـــــا

چون چراغنــــدو پر از انوارهـــــا

عـــاشـــــقِ پروردگارندو  بشـــــر

پاکدامــــــن بوده ،خیــــرِ مستمـــر

راهِ معصومان ،ره و رسم خداست

راه آنــان راه ذاتِ کبـــــــریاســــت

نرگسِ این چارده گل غایب اســـت

رهبـــرمــــا نورِ چشم و نایب است

رهــروانیــــم و به حــــق امّیـــدوار

هست ایشان روزو شب در پایِ کار

مـــا ولائی بوده با او همـــرهیــــــم

دلخوش از همراهیش ،مــردِ رهیــم

بهرِ امرش ما سرو جان میــدهیــــم

هرچه فرماید به چشمان می نهیـــم

از خـــــداونــدِ تـــوانـــا خواستـــــه

جان و عمرِ او بمــــــاند ، ساختـــه

بر جهـــانِ ما نمــــــاید رهبـــــــری

بهتــــر از ایشــــان نشـــاید رهبری

تا که قرآن حاکم و حق سربلنــــــد

مانده ایران ، سربلندو بی گـــــزند.

احمدیزدانی(کوتوال)

محشر

کوتوال ،kootevall، کوتوال

راهی به راهِ مثنوی ،هر سوژه ام از اوست



عاشق شدن دیوانگی می آورد ای دوست



قلبی پراز آئینه را در سینه اش دارد



فهمیدم از هائی که برآئینه اش دارد



آغوش میخواهد ،دوبازو با حسابی پُر



کارش شده با صیدِ کفترهایِ چاهی غُر



اینجاست دنیا ،کارها اعمالِ بی منطق



باید بجنبی تا نیاید آیه هایِ دِق



هرشعر یا مطلب برایِ زادگاهم را



باچشمِ دل میخوانم و داری نگاهم را



دارد خبر از انتشارِ شعرو اشعارم



خوشحال هستم از تو وَ اشعارو این کارم



چشمانِ برره سخت میبیند کسِ دیگر



پایان بده ای شاعر اشعار افسونگر



من راهیم بارِ دگر در صیدگاهی دوست



محشر شود با کارِ من دراین دوراهی دوست

احمدیزدانی

AddThis - Get likes, get shares, get followers

AddThis - Get likes, get shares, get followers

چون چشمۀ پاک و جاریِ کوهستان

راهی شده در دشت برایِ دلِ رود

از خرقۀ نفس شد تهی دنیایش

فارغ شده از عوالِمِ بودو نبود

جان لاله ،ولی به چهره آرام و صبور

حرف و سخنی بدون هر خار سرود

فرمود خدایِ شعر جشن است همه جا

خواهم که کنم با غزلش کشف و شهود

تبریک تولّد از برایش چه کم است

از اوست به ذاتِ هرغزل سِرّ وجود

seegaret سیگار

بزرگترین مانع موفقیت ، ترس از شکست است.

ْThe greatest barrier to success is the fear of failure.

احمدیزدانی
Ahmad yazdany
ahmad.yazdani13@gmail.com
http://www.deemeh.blogfa.com

سیگار ،سیگار، سوغات استعمار

داده ام دست به سیگارو مرا کرد ، اسیر

من اسیرش شدم و هست به پایم زنجیر

رفت خالی به سفر قاصدک و من تنها

روح شد مسخ زِ بدخواهی جادوگر پیر

همچو اگزوز پرِ دود است درون ریه ام

شده رنگم زِ سیاهی و تباهی چون قیر

بوی بد می دهم و زشت و سیاه دندانم

مردن و بودن من هیچ ندارد توفیر

ترک کردم دوسه بارو شده ام آلوده

چتر بر سر که زِاشکم نشودجان تحقیر

می کنم ترک بقدرت دگر این بار یقین

باید امروز کنم ترک ، شود فردا دیر.

زاده شد در شهرِ دوری کودکی از گوش کَر

زاده شد در شهرِ دوری کودکی از گوش کَر

مردِ رِند

زاده شــد در شهـــرِ دوری کودکی از گـوش کَر

مَـــردُم ، آنجـــا داشتند از کودک و گوشش خبر

سالهــا همــــراهِ نامـــش این لقــــب همـــراهِ او

فعله گی میکردو میکَند بهرِ هـــرکس ، چــاه او

تاکه در آن سرزمین اوضاع عوض شُد ،ناگهان

جنــگ شـــد ، رفتند در آن جنگ از پیرو جوان

هرکسی شـــد کُشته یا مجروح ، حقوقی برقرار

قهــــرِمانِ کَـــر، برایِ پولِ مفتـــی ، بیقـــــــرار

رفت در مرکـــــز و خود را مـــردِ جنگی نام داد

دفتــــرو دستـــک نوشت و روزگارش کـــام داد

گفت ، من در انفجارِ نقطـــــه ای در مـــرزِ دور

از دو گوشم کَر شُدَم ،یـارو رفیقـــم گشــت کـور

رفت و آمدشد وَ او عنـــوانِ ســـربازی گـــرفت

با حقوق و مستمرّی ، شهــــر را بازی گـــرفت

تاکه نامش چاپ شـــــد در دفتــــــرو احـــوالِ او

خوانده شد از سویِ مـــردم قصّــه ها و حـالِ او

در ولایت گفتگـــو شــــد در خصـــوصِ نامِ وی

نیست او ، حتمـــاً کسِ دیگـــر بُـوَد همنـــامِ وی

پرس و جو شد ،حال و احوالِ تبـاهش آشــــکار

خورد تیپـــا رفت در ســـوراخِ خود با حــالِ زار

چــــون دروغــش آشکارو آبِرو از دسـت رفـت

رفــت از آن ســرزمین و نازِ او از شصت رفـت

شــــد دگـــــر ضــرب المثل آنجا برایِ سینـه ها

نقشه هایش شــــد تبـــــاه وشد سیـه پیشینه ها

بارِ کج ای نازنیــــن هـــرگــــز نبینـــد منــــزلی

گفت با بانگِ بلنــد این حـــرف را صــاحبــــدلی

با قناعت گـــــر به سهم و قسمــتِ کــــم ساختی

پادِشــــاهِ خــــود شـــدی، دیگـــر نداری کاستی

هرچه هستی تو همانی ،رنجِ بیهوده خطاســـت

دردو داغِ دردمندان از طمـــع راهـش جداســت

احمدیزدانی

(کوتوال)

گندمزار

بویِ باران، موجِ گندمـــــــزار ،حرفش را نزن

در کنارت تا سحر بیــــــدار ، حـــرفش را نزن

آتشِ لبهــــای زنبــــق ،بویِ یاس و باغــــــچه

اشک و لبخنـــدو سپس دیدار ، حرفش را نزن

بسترِ چــون آتش و پروانه و شمــــع و غـــزل

عالمی حرف وسخن ،گفتار ، حــــرفش را نزن

در تمــــــامِ عالــــم رویا ،ســــــه تارو نایِ من

پنجه در تارو غـــــــمِ اشعار ،حـــرفش را نزن

هِی صدا پشتِ صدا ،پشتِ صــــدا ،میـــخوانَدَم

میشوم از خوابِ خوش بیدار ، حرفش را نزن

احمدیزدانی(کوتوال)

 

طنز ابله

طنز ابله

گفت ابله به مــردِ دانشمنـــد

بسته ام راهِ خانه بر کـــودن

فکرکرد مردِ عالِم و خنـــدید

میروی خود زِ پنجره ،حتماً

احمدیزدانی

اشعار احمدیزدانی(کوتوال) را بخوانید.

طنز هوو

طنز هوو

دیــد ارّه ، ندیـده بــود  چـــاقـــــو

مــات مــاند از نگاهِ ســــردش او

گفـــــــت فــــــرزنـد با پدر روزی،

چیست این؟اسم آن به من تو بگو

پـــدر او را معــــــرّفی فــــرـــــود

گفت این ارّه ایسـت کـــودک خـــو

درنیــــامــــد هنـــــوز دندانــــــش

می شــــود او برایِ ارّه ، هـــــووُ.
احمدیزدانی

#ارّه
#چاقو

http://www.deemeh.blogfa.com
firouzkooh.blogsky.com

طنزِ نان و پنیر

طنز،از گوتوال خندان(احمدیزدانی)

دل شـــاد ، به سفـــره بود نانی و پنیــر

می خوردم از آن و این شکم میشد سیر

اکنون شده لوکس و رزقِ اربابان است

دیگـــر نخورد پنیــــر شاعـــر و فقیـــر.

رهبر نازنین

بمناسبت هفتۀ ولایتاشعار کوتوال را بخوانیدkootevall

ای رهبـــرِ نازنیـــنِ من ،عرض سلام

ای قُلّۀ عقـل و دینِ من ،عرض سلام

سالارِ تمـــامِ لحظــه هائیـــدو زمــان

خورشیـــدِ وجودتان بتـــابد مــــــادام

عالم همه غرقِ اشک و آه از شیطان

از غـــزّه و بیروت و فلسطین ،تا شام

می غــرّدو می درد زِ اطفـــال و زنان

ترسش همه از شمــا و آیات عــظام

ایـــــرانی و ایــران زِ وجـــــودِ قـــرآن

همــچون دژِ مستــحکمِ عالـــم ، آرام

هستید ، نباشـــد خبـــر از استبـــداد

ماندست سخن زِ حضرتِ شخصِ امام

ایشـــان و شمـــا به مـــا تعلّق دارید

هرلحظه درود بر ره و رسم و مــــرام.

احمدیزدانی(کوتوال)

شیرو شغال

طنزی،

از دفتر کوتوال خندان احمدیزدانی

شیری به ملاقات شغالی بی عار
تا دفتر او رفت ز روی اجبار
اوضاع زمانه بود وارو و شغال
شدمصدرِ کارو بارِ جنگل و شکار
در پشت در اطاق او ، واویلا
ارباب رجوع و انتظارو آزار
تعریف همه شغال بودو هنرش
گفتندو شنیدند ز حسنش بسیار
یک تابلو به در نصب که در آن میگفت
تشریف ندارد از فراوانی کار
خندید جناب شیرو با تندی گفت
ای اوف به زمانه ی چنین لاکردار
وقتی که خودش نیست یقیناً دارد
با جنّ وپری میکند اکنون دیدار
باید که بفکر خشتکی دیگر بود
او نیست برای پای ماها، شلوار

(کوتوال خندان)

مادرِ یک عالمه دل

ای مادر یک شهر ،نه ،یک عالمهِ دل

چشمان به رهِ جمعه و حل مشکل

داری تو نظر به خاکساران خودت

خاکی که به آب چشم میماند، گِل.

دنیای عجیبیست زر و زور حاکم

بایدتو بیایی که شود دین کامل

هرچند که ظاهراً ترقّی کردیم

در غیبت عاقلیم مشتی جاهل

هر جمعه من و شهر بخود میپیچیم

آیا تو بیایی و بدانی قابلّ
احمدیزدانی

دنیا،جوان،شیخ،الطاف،کیش

دنیایِ من اندازه ی من ،مالِ تو ، تو

باید که بنا شود جهانی از نو

تا آنکه همه به قدّو اندازه ی هم

گندم ندهد برادرم حاصل  ، جو



گاهی خوش و گه زِ دستِ خود دلگیریم

یک چند صباح جوان و عمری پیریم

خوشحال دلی که چشم جانش باز است

یک نقطه و بیشمارها تعبیریم.
(کوتوال)

شیخ است و به وعظ و خطبه اش می نازد

چون گرم شود به آسمان می تازد

او غافل از آنکه ذاتِ حق با منبر

هر کس که مُوحّد است را می سازد

(کوتوال)

هم گریه و هم خنده زِ الطافِ خداست

بی گریه به من بگو تو که خنده کجاست؟

هر عنصرِ بودنی که در عالم هست

بر اصل و اساسِ حکمتی پا برجاست.
(کوتوال)

کافر همه را به کیش خود پندارد

مومن همه را برادرش انگارد

این رسم زمانه است و تردید مکن

هر تخم که در زمین رود بار آرد.
(کوتوال)

گر ببارد به سرم سنگ و شود زهرم کام

من بدهکارِ تو هستم ،نه طلبکار نظام

یادِ من هست در این کشور و بازار و چو آن

چه خبر بود زِ زشتی و جنایت، فرجام

مستشارانِ زِ شیطان همه در بد مستی

علما گوشه ی تبعیدو به زندان ،  ناکام

بوده بازیچه ی دستِ دُوَلِ بیگانه

شاه در کشور شیعه و به قلبِ اسلام

دَمِ پاک و نفسِ حضرت روح الهی

کرده برپای ترا ،قدرِ تو دانیم ، تمام.

(کوتوال)

ابله

گفت ابله به مردِ دانشمند
بسته ام راه خانه بر کودن

فکر کرد مردِ عالِم و خندید
میروی خود زِ پنجره، حتماً
کوتوال

خنجر

موسی (قصص قرآن)

چشمان تو

چشمان تو طعنه ای به چشــم دریاست

آغوش تو پهنه ی همه خـــوبی هاست

بگشا تو دو چشم خویش تا غرق شوم

مرگ من عاشق زِ نگاهــــت زیباســت

Busting the Mehrabian Myth

بیگناه

در شبی سرد و سیاه ،من متّهم ،من بیگناه،بر شانه هایم کوه غم

بیخبــراز ادّعــــا،پاک و مبــــرّا ، روبرویم بازجو با یک نفر

حکم صادر بود وزندان وشکنجه قطعی وجرمم یقین بر مدّعی

دست ها را بسته بودند ودهان پرناسزا ، بر آبرویم حمله ور

یکنفر خودقاضی و خود شاکی وخود مدّعی ،درجایگاه امرو نهی 

آن یکی دیگر گزارشگر،مسلمانتــر ز پیغمبــر،چو آتش شعله ور

دست در دست هم ومن زیر پا ،آنان مصمّمم،خشمگین و پربلا

گفت قاضی،یا سلاحت را بده یا تیر باران می کنم حتماً ترا

تازه فهمیدم ،چرا دست مرا بستند؟موضوع چیست ؟باقی ماجرا

مست چشمان عدالت پرور مولا شدم،حقّ سخن کردم ادا

گفتم ای قاضی ،سلاحی که از آن دم میزنی، در روزگار انقلاب

کرد خدمت ها ،نظامم مستقر شد،از چه اکنون می کنی دزدم خطاب

آمد آنشب از سروش غیب بر من یک ندا از آسمان در آن فضا

نیست تدبیری برای کردۀ خود،باش ساکت،تاببینم می کند کاری خدا

آتش آنشب هستی ام را سوخت ،خاکسترشدم،باباد رفتم سوی دیگر

هرچه گویم حرف باشد،حال من تنها کسی داندکه خاکش رفت برسر

من به زندان رفتم و فریاد مظلومیّتم بالا  گرفت و بار دیگر

آمد از سوی خدایم قاصدی از ره، نجاتم داد چون صد بار دیگر.

کشتی ازطوفان گذشت وشب گذشت وغرق امنیّت همه کشتی نشینان

روزگارمن گذشت وخاطراتی مانده از خوب و بدِ هستی به دوران.
 احمدیزدانی