گفت ابله به مردِ دانشمند
بسته ام راه خانه بر کودن
فکر کرد مردِ عالِم و خندید
میروی خود زِ پنجره، حتماً
کوتوال
بسته ام راه خانه بر کودن
فکر کرد مردِ عالِم و خندید
میروی خود زِ پنجره، حتماً
کوتوال
Ahmad yazdany
قلعه فیروزکوه
نمایش پستها با برچسب ابله، دانشمند،پنجره. نمایش همه پستها
نمایش پستها با برچسب ابله، دانشمند،پنجره. نمایش همه پستها
۱۳۹۳ تیر ۱۵, یکشنبه
ابله
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
اشتراک در:
پستها (Atom)