من زمینی هستم و از آسمانها نیستـــــم
آسمان مالِ شما، من اهلِ آنجا نیستـــــم
کِی زنم دم از مکانیکه ندیدم من به عمر
موریم در زیرِ پا ، من از بلندا نیستـــــم
احمدیزدانی
Ahmad yazdany
قلعه فیروزکوه
۱۳۹۴ فروردین ۳۱, دوشنبه
من زمینی هستم
من زمینی هستم و از آسمانها نیستـــــم
آسمان مالِ شما، من اهلِ آنجا نیستـــــم
کِی زنم دم از مکانیکه ندیدم من به عمر
موریم در زیرِ پا ، من از بلندا نیستـــــم
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
شعرت شده چاه و من برایش آهم
گفتی که بیــــا کنــــارِ هم ما با هم
از شعــــر بگـوئیم و نپیچیم به هم
من آمدم و ندیدمـــــت ای ســــاقی
بدنام منـــــم ،نیــــامدی دورو برم
ترس تو برای چیست ؟گفتی شـاید
شعرت شده چاه و من برایش آهم
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
به روزو شب سگ و چوپان به روی پا هستند
تو مثـــل طعمــــه ای و در تو گرگهــــا هستند
بــرای بــرّۀ قلبــــت در آن رهـــــــــا هستنــــد
بگو به سگ و به چوپان گلّه هـــــای خـــودت
به قلــــب حملــــه شـــود پاره ابتـــدا هستنــــد
یقین که دلخــــوشی آنجاســـت گلّه ای را کـــه
به روزو شب سگ و چوپان به روی پا هستند
احمدیزدانی
بــرای بــرّۀ قلبــــت در آن رهـــــــــا هستنــــد
بگو به سگ و به چوپان گلّه هـــــای خـــودت
به قلــــب حملــــه شـــود پاره ابتـــدا هستنــــد
یقین که دلخــــوشی آنجاســـت گلّه ای را کـــه
به روزو شب سگ و چوپان به روی پا هستند
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
باج دادن به جوجه های کلاغ
باج دادن به جوجه های کلاغ
یا سواری به هرچه توله الاغ
خالقا دور کن ز ساحت مـــن
گرچه کاریست بینهایت شاق
کوتوال خندان
یا سواری به هرچه توله الاغ
خالقا دور کن ز ساحت مـــن
گرچه کاریست بینهایت شاق
کوتوال خندان
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
هستم برای آن جهنّم من دعاگویت
میـــــدانی از دســــــت ستمهای تو من شادم
میــــــدانی از آزار تــــو از بنــــــــــــد آزادم
اینجــــا که آوردند بعـــــد از مُـــــردَنم تَن را
کردند آغــــــازِ شنیـــــدنهــــــا و گفتـــــن را
شخصِ مهمّی بود در آن جمـــــع در آنجــــا
گفت او ، ببخشیدش ،ستمهــــــا دید در دنیا
عشقش جفاکارو ستمگـــــــر بود بیچـــــاره
رنگ خوشی هرگز ندید ،حتّی به یکبـــــاره
او را درون برزخــــش تنهــــــا نینــــــدازید
حــــالی به او داده ،کسی را همسفــر سازید
آمــــــد زِ کنـــــج خلـــــوتی یک حوری زیبا
گشتم به همــــراهش روانه آن ســــر دنیـــا
برد او مرا در کاخ شخصی ،مال من بود آن
ایکاش میکـــــــردی ستم تو بیشتر ای جان
حــــالا دگــــــر ناراحتـــــــم از دوریِ رویت
هستم برای آن جهنّم مـــــن دعـــــاگـــــویت
طنزی از احمدیزدانی
میــــــدانی از آزار تــــو از بنــــــــــــد آزادم
اینجــــا که آوردند بعـــــد از مُـــــردَنم تَن را
کردند آغــــــازِ شنیـــــدنهــــــا و گفتـــــن را
شخصِ مهمّی بود در آن جمـــــع در آنجــــا
گفت او ، ببخشیدش ،ستمهــــــا دید در دنیا
عشقش جفاکارو ستمگـــــــر بود بیچـــــاره
رنگ خوشی هرگز ندید ،حتّی به یکبـــــاره
او را درون برزخــــش تنهــــــا نینــــــدازید
حــــالی به او داده ،کسی را همسفــر سازید
آمــــــد زِ کنـــــج خلـــــوتی یک حوری زیبا
گشتم به همــــراهش روانه آن ســــر دنیـــا
برد او مرا در کاخ شخصی ،مال من بود آن
ایکاش میکـــــــردی ستم تو بیشتر ای جان
حــــالا دگــــــر ناراحتـــــــم از دوریِ رویت
هستم برای آن جهنّم مـــــن دعـــــاگـــــویت
طنزی از احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۴ فروردین ۲۷, پنجشنبه
Fun links!ای زندگی
Fun links!
ای زندگی ، افسانه و افسـانه بازی تو
داغ دل عالم ، بشر را سوزو سازی تو
چسبیده با عشقی ورای عشـق انسانی
دنیـــا به تو ، خـــود یک نیـــــازی تو
احمدیزدانی
نیستم ابر که با گریه کنم تُرش رخم،،،چشمه ام ،با دل صاف و لبِ خندان ،گِریَم
ای زندگی ، افسانه و افسـانه بازی تو
داغ دل عالم ، بشر را سوزو سازی تو
چسبیده با عشقی ورای عشـق انسانی
دنیـــا به تو ، خـــود یک نیـــــازی تو
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
برسنگ مزار مادرم
مــــادرم ،رفتی و پیمانِ من و تو باقیست
زخــم دوریِ تو و داغِ عــــزیزان باقیست
پـدرم منتظـــرت بـوده و فـــرزنـدان هــــم
سفرت خوش ،به یقین قافله را سالاریست
همه امّید من آنســـــت که دستـــم گیــــری
چشمۀ خیر دعای تو ببــاغــــم جاریســـت
احمدیزدانی
 |
| افزودن عنوان |
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
نت پایانی
ای که ناز نفســـــی گــــــم شـــــدۀ دورانی
زادۀ خطّــــۀ ایــران و مــــــرام انســــــانی
شــــــده پیــــدای تــو آویختـن روح و روان
گم شـــدن هســــت ســــرآغـــاز نــت پایانی
بنوازند چو موسیقـــی روحـــت در عـــرش
عرشیان غبطه خورند از تو به صد حیرانی
احمدیزدانیاحمدیزدانی ،
زادۀ خطّــــۀ ایــران و مــــــرام انســــــانی
شــــــده پیــــدای تــو آویختـن روح و روان
گم شـــدن هســــت ســــرآغـــاز نــت پایانی
بنوازند چو موسیقـــی روحـــت در عـــرش
عرشیان غبطه خورند از تو به صد حیرانی
احمدیزدانیاحمدیزدانی ،
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
بولدوزر دوران
(کوتوال خندان)
شــــده بولـــدوزرِ دوران و پیِ گنــج حضورم
و چو یک منجنق خستــه پی حســــرت زورم
چوکشیدم دو سه جاده به دل جنگل عشقــــــم
چه صفا کرده که من عالم لبخنـــد ظهــــــورم
به عجایب و غرایب چه بگـــــــویم ،نپـــذیری
فقط این را تو بدان ،قافله ســــــالار عبــــورم
بنشستــــم به فـــــراز تِــرِلی رفتــــه به بنـــدر
شــــــده ام دربدرِ خانه ی خود ،جاده ی دورم
همـــه باری بکشیــــدم ،همـــــه کاری بنمودم
به حـــــــرامی ندهم دل ،به نداری چه صبورم
سرِ پیری شــــــده شاعــــرو پیِ باجِ سبیلـــــم
نخورم باج واجازه ندهد عشـــــق و غــــرورم
زِ کشاورزی و صیّادی و معــــــدن که نگفتـــم
همه را تک به تک آموختم وبرده به گــــــورم
و کنـــون چـــارجهــــت را زِ برِ خـــانه گــزیدم
زِ جنـــوبم به شمــــــالِ وطنِ خویش چه جورم
چه به شهرو چه به ده شاد من از کشور ایران
و به تهـــران و به قــم نیز به پا هست سرورم
اگــــــر از ترس نترسم ســخن از عشق بگویم
چکنـــــــم بسته دو دست و خودِ زندانیِ زورم
شده اینهـا همه فرع و ندهم شرح من از اصل
شــــــــده دخلــــم به کسادی و بدهکارِ کرورم
احمدیزدانی
دفتر طنز(کوتوال خندان)
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ اسفند ۲۸, پنجشنبه
بهاران خجسته بادFun links!
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ بهمن ۲۵, شنبه
درس لاتین
گفت محسن که ای حسن ،ای جان
چند شد نمره ات به درسِ زبان
گفت بیست است وَعلّتش اینست
پدرو مــــادرم به منــــزلمـــــان
حرف آنها همیشه لاتین است
وَمنم بیست میشوم در آن
گفت این حرف حرفِ خوبی نیست
چون اگر باشد این روال و نشان
پدرو مادرم همیشۀ عمر
وقتِ دعوا چوحملۀ شیران
میکنند پرت سویِ هم وزنه
میکندحمله هایشان طوفان
پس چرا من نمیشوم در دیسک
یاکه در رشته اش ستارۀ آن
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
رفیق
دوستی بی ریا و بی منّت
باغِ گُل هست،لذّت و لذّت
افتخاریست مهرو لطفِ رفیق
می کند روزِ سخت را راحت
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
حضرتِ آقای وزیر
حضرت آقای وزیر ، السّلام
هست مرا خدمتتان ادّعا
پیرشدم نیست دگر قدرتی
گشته ام از دست ستم مبتلا
بوده معلّم به زمانِ قدیم
گشته گرفتار به قهر خدا
وقت حضورو سرِکارو کلاس
کرده تصادف وَ شکستم زِ پا
بود معلّم چوگدائی فقیر
گشته بدهکار برای دوا
یک دو سه سالی به مداوا اسیر
خسته وَ درمانده شدم از بلا
کشورِ ما بودو طمع بیشمار
جنگ و طوفانِ حوادث به پا
بوده مریض و پرِ از دردو رنج
گشته به اخراجِ مریضان رضا
تُف به کفِ دست نکردند تا
نان و پنیری شَود این مرد را
آمده ام تاکه شوی دستگیر
سابقه ام ثبت شده باوفا
گر زِ سرِ لطف کنی یک نگاه
برمن و پروندۀ اخراج ها
مطمئناً راهِ نجاتی در آن
هست برایِ منِ یک لاقبا
حال پناهنده ام و غصّه دار
سخت شده زندگیِ ناقلا
پیرشدم نیست دگرقدرتی
تاکه کنم باز همه ماجرا
یک کلمه گویم و دیگر تمام
پرزنداری شده یخچالِ ما
ظلم شده برمن و من شاکی ام
کرده اشاره بحضورِ شما
بررسی اش کن وبده حقّ من
بازنشسته بکن ،ازمن دعا
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
برف
انقــدر به رویِ مــن نزن برف آقا
کوتاه سخن بگو وَ در ظـــرف آقـا
هرکس که به روبرویِ خود میبینی
سلطانِ بزرگیست که بی حرف آقـا
kootevall
کوتاه سخن بگو وَ در ظـــرف آقـا
هرکس که به روبرویِ خود میبینی
سلطانِ بزرگیست که بی حرف آقـا
kootevall
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۲۶, جمعه
وعده
هـــرکه آمـــــد کـوه کندو نردعشقی تازه باخــت
گوش شهرماست پر، وعده شده بیش از حساب
خوش خیــالی را ببیـــن ،انگارهـــالوئیـــم مــــا
بـــس که از دودِ دلِ مــــا خـورده بسیاری کباب
ریــش را از بــس که خنـــدیدند از ته مـــا زدیم
تا تراشیـــدیم ریشِ خـود ،شروع شد پیچ وتاب
چشـــم بــرره بـوده تا شــــاید بیـــاید تکســـوار
تاکه پیـــدا شـــد براو کـــردند حمــله بی نقـــاب
چون بزرگان را بخودخواهی به خلوت رانده اند
کوه باقی ماندو شهــر از دســتِ آنهـا شد خراب
خواب میبینندو تعبیــرش یقینـــاً روشــن اســت
نیســـت تعبیـــری برایِ خـوابِ پرخور در کتاب
یــادِ آن عهــــدِقــــدیم و داستـــــانهـــــا از اُتُول
زنده با امواج شـــد از بهـــر مشتی آن ســـراب
چـــون ولائی بوده برجـــا محکمیـــم و استــوار
دیده ما را پشتِ کـــوهی در کفِ هـــرســـرکتاب
یارب این روحِ تحجُّـــر را بکُــش در ذات هــــا
تا که بردارند دست از سَـر وَبرگـــردند خـــواب
هســت دستـور از ولایت اینکه حـــرفت را بزن
دارد آزادیِ انـــدیشـــــه در ایـن دوران ثــــواب
پاکبــــازان کشـــورِ ایــران یقیــن حفظـش کننـد
نیست در مـــردان برایِ گفتـــن حق اضطـــراب
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
رهبرمن
ای رهبـــرِ نازنیـــنِ من ،عرض سلام
ای قُلّۀ عقـل و دینِ من ،عرض سلام
سالارِ تمـــامِ لحظــه هائیـــدو زمــان
خورشیـــدِ وجودتان بتـــابد مــــــادام
عالم همه غرقِ اشک و آه از شیطان
از غـــزّه و بیروت و فلسطین ،تا شام
می غــرّدو می درد زِ اطفـــال و زنان
ترسش همه از شمــا و آیات عــظام
ایـــــرانی و ایــران زِ وجـــــودِ قـــرآن
همــچون دژِ مستــحکمِ عالـــم ، آرام
هستید ، نباشـــد خبـــر از استبـــداد
ماندست سخن زِ حضرتِ شخصِ امام
ایشـــان و شمـــا به مـــا تعلّق دارید
هر لحظه درود بر ره و رســم و مرام
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۲۳, سهشنبه
من تورا دارم چه غم؟
در جوانی جستجو میکردم عشق
دین ودنیا،فکرو ذکرم هردم عشق
چشمهـــایم میـــدویدو دل نبــــود
دل میـــانِ سینــه ام از گِل نبـــود
هرکجا چشمی قشنـــگ و ناز بود
قبلــــه گاهــــم بود ، یک آغـاز بود
مــــدّتی میســـوختـــم در آرزوش
بود ذهنم در هـــــوایِ جستجوش
عاشقی ، دل بستن و ره در خیال
کارِ من شد مـــدّتی از عمرو سال
تاکه در آن حـال هـــا حالی رسید
ماورایِ چشم و لــب نوری دمیـــد
رفـــــت از یــــادم تــــمــــــامِ آرزو
عاشقش گشتـــم بدونِ گفتگــــو
سالهـــا در حســرتش میسوختم
در خیالـم رخـــت او میـــدوختــــم
بود نزدیکـــم ولـــی مـــن دور از او
سویِ خود میخواندو چشمم کور از او
تا کــــه در طـــیِّ طــــریقِ زندگی
یافتــــم او را به کــاخِ بنــــدگــــی
شعله آمــــد ،روحِ من آتـش گرفت
جنــگِ شیــطان با ملائک درگـرفت
جانشین کفـرها گشت و نشست
بندها از دسـت وپایِ دل گسست
روزو ماه رفتندو عشقـم تازه شـــد
زندگی شـــاداب بی اندازه شـــــد
هرچه رابخشد ،دگربخشیده است
پس نمیگیرد اگــــر بخشیده است
عاشقش هستم و شادم من از او
بی نیازم از همـه مـــــن ،غیــــرِ او
بارالهــــا ، مـــن تورا دارم چه غــم
عاشقت هسنم ، تورا من عاشقم
احمدیزدانی
— سپاسگزار در تهران.دین ودنیا،فکرو ذکرم هردم عشق
چشمهـــایم میـــدویدو دل نبــــود
دل میـــانِ سینــه ام از گِل نبـــود
هرکجا چشمی قشنـــگ و ناز بود
قبلــــه گاهــــم بود ، یک آغـاز بود
مــــدّتی میســـوختـــم در آرزوش
بود ذهنم در هـــــوایِ جستجوش
عاشقی ، دل بستن و ره در خیال
کارِ من شد مـــدّتی از عمرو سال
تاکه در آن حـال هـــا حالی رسید
ماورایِ چشم و لــب نوری دمیـــد
رفـــــت از یــــادم تــــمــــــامِ آرزو
عاشقش گشتـــم بدونِ گفتگــــو
سالهـــا در حســرتش میسوختم
در خیالـم رخـــت او میـــدوختــــم
بود نزدیکـــم ولـــی مـــن دور از او
سویِ خود میخواندو چشمم کور از او
تا کــــه در طـــیِّ طــــریقِ زندگی
یافتــــم او را به کــاخِ بنــــدگــــی
شعله آمــــد ،روحِ من آتـش گرفت
جنــگِ شیــطان با ملائک درگـرفت
جانشین کفـرها گشت و نشست
بندها از دسـت وپایِ دل گسست
روزو ماه رفتندو عشقـم تازه شـــد
زندگی شـــاداب بی اندازه شـــــد
هرچه رابخشد ،دگربخشیده است
پس نمیگیرد اگــــر بخشیده است
عاشقش هستم و شادم من از او
بی نیازم از همـه مـــــن ،غیــــرِ او
بارالهــــا ، مـــن تورا دارم چه غــم
عاشقت هسنم ، تورا من عاشقم
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۲۱, یکشنبه
صدقافله گل
صــدقافلـــه گُل نثارِ یوم الله باد
صدهایِ دگر نثـــارِ روح الله باد
گفتند که ،با صبر ظفـــــر بازآید
شادی بزرگِ ما یقین در راه باد
صدهایِ دگر نثـــارِ روح الله باد
گفتند که ،با صبر ظفـــــر بازآید
شادی بزرگِ ما یقین در راه باد
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۱۷, چهارشنبه
چارده دروازه در یک آستان
ابتـــدا عــــرضِ ادب بر رهبـــــــرم
نائبِ برحـــــقِّ مهــــدی، ســــرورم
شــــادباشــی بر تمـــــامِ شیعیـــــان
هـــــم مــــــرامانِ عـــزیزِ مثلِ جان
وَ سپس ،امّــا بگویم مــــن ســـخن
از ولایت ،نعمـــــتِ بر مـــــردو زن
شیعه هستم ،شادمـــان و سربلنــــد
مهـــــرِ خالق بستـه پایم چون کمند
پرچمِ مـا پرچـــــمِ آلِ عبــــــاســــت
بوی گل آرام بخش و چون دواسـت
مقصدِ ما راهِ اســــلام و خداســـــت
بنـــــدگی مـــا را دوایِ دردهــاست
ریشه دارد پرچــم مــــا شیعیـــــان
چارده خورشیــــد ،در یک آسمـان
چارده گل، باطـــراوت ،رنگ رنگ
چارده رنـــگِ دلاویـــزو قشنــــگ
چارده لبخنـــــدِ ، بر لبهــــای حق
چارده گیســـــویِ ماننــــــدِ شَبــــق
چارده چشمـــــانِ بینـــــــایِ نگــار
چارده دلبنـــــــدِ دنیـــــــایِ نــــگار
چارده خــــورشیـــــدِ برافــــروخته
چارده عاشق زِ هجــران سوختــــه
چارده زلفِ سیــــاهِ مـــوج مــــوج
چارده فـــــوّاره ی زیبـــا به اوج
چارده زنجیـــــرِ درهـــــم بافتـــــه
چارده اقلیـمِ هستــــی ســـــاختــــه
چارده نورند در یک کهـــکشــــان
چارده پروین درونِ یــک جهــــان
چارده مــــــــامـــــورِ عــــالیِ خـدا
چارده مرشد به عــــالم ، رهنمــــا
چارده رودند جــــاری در جهــــان
چــارده دروازه در یــک آستـــــان
چارده چشمه وَ جوشان در زمیــن
چارده جوینـــــد جاری بر زمیــــن
چارده گلـــــــزار با یک باغبـــــان
چارده حسّ تنـــــاور در زمــــــان
چارده گیســــــویِ درهـــم بافتـــه
چارده تِرمــــــه ، خدائی بافتــــــه
چارده گنـــــــجِ غنـــیّ و پر ثمــــر
چارده گنجینـــــه از نوعِ بشــــــــر
چارده معصـــــــومِ پاک و بی بدیل
چارده آیـــت بــــرای یـــک دلیــــل
قدرتِ حق را گــــواهی میـــدهنــــد
بر فقیران تاجِ شـــاهی میـــدهنــــد
شاکــــرندو بر شکـــوران مهـربان
هــــرکدامین چون جهانی در جهان
شیعیـــان را رهبـــــرندو رهنمـــــا
چون چراغنــــدو پر از انوارهـــــا
عـــاشـــــقِ پروردگارندو بشـــــر
پاکدامــــــن بوده ،خیــــرِ مستمـــر
راهِ معصومان ،ره و رسم خداست
راه آنــان راه ذاتِ کبـــــــریاســــت
نرگسِ این چارده گل غایب اســـت
رهبـــرمــــا نورِ چشم و نایب است
رهــروانیــــم و به حــــق امّیـــدوار
هست ایشان روزو شب در پایِ کار
مـــا ولائی بوده با او همـــرهیــــــم
دلخوش از همراهیش ،مــردِ رهیــم
بهرِ امرش ما سرو جان میــدهیــــم
هرچه فرماید به چشمان می نهیـــم
از خـــــداونــدِ تـــوانـــا خواستـــــه
جان و عمرِ او بمــــــاند ، ساختـــه
بر جهـــانِ ما نمــــــاید رهبـــــــری
بهتــــر از ایشــــان نشـــاید رهبری
تا که قرآن حاکم و حق سربلنــــــد
مانده ایران ، سربلندو بی گـــــزند.
احمدیزدانی(کوتوال)
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۳ دی ۱۵, دوشنبه
محشر
کوتوال ،kootevall، کوتوال
راهی به راهِ مثنوی ،هر سوژه ام از اوست
عاشق شدن دیوانگی می آورد ای دوست
قلبی پراز آئینه را در سینه اش دارد
فهمیدم از هائی که برآئینه اش دارد
آغوش میخواهد ،دوبازو با حسابی پُر
کارش شده با صیدِ کفترهایِ چاهی غُر
اینجاست دنیا ،کارها اعمالِ بی منطق
باید بجنبی تا نیاید آیه هایِ دِق
هرشعر یا مطلب برایِ زادگاهم را
باچشمِ دل میخوانم و داری نگاهم را
دارد خبر از انتشارِ شعرو اشعارم
خوشحال هستم از تو وَ اشعارو این کارم
چشمانِ برره سخت میبیند کسِ دیگر
پایان بده ای شاعر اشعار افسونگر
من راهیم بارِ دگر در صیدگاهی دوست
محشر شود با کارِ من دراین دوراهی دوست
احمدیزدانی
راهی به راهِ مثنوی ،هر سوژه ام از اوست
عاشق شدن دیوانگی می آورد ای دوست
قلبی پراز آئینه را در سینه اش دارد
فهمیدم از هائی که برآئینه اش دارد
آغوش میخواهد ،دوبازو با حسابی پُر
کارش شده با صیدِ کفترهایِ چاهی غُر
اینجاست دنیا ،کارها اعمالِ بی منطق
باید بجنبی تا نیاید آیه هایِ دِق
هرشعر یا مطلب برایِ زادگاهم را
باچشمِ دل میخوانم و داری نگاهم را
دارد خبر از انتشارِ شعرو اشعارم
خوشحال هستم از تو وَ اشعارو این کارم
چشمانِ برره سخت میبیند کسِ دیگر
پایان بده ای شاعر اشعار افسونگر
من راهیم بارِ دگر در صیدگاهی دوست
محشر شود با کارِ من دراین دوراهی دوست
احمدیزدانی
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
اشتراک در:
پستها (Atom)