آیسان که از هف دولت آزاد است راحت
او که خرابه بوده آباد است راحت
حرف حسابش فحش خوارمادر به مردم
عشقش قدیر است و از آن شاد است راحت.
#کوتوال_خندان
#طنز
Ahmad yazdany
قلعه فیروزکوه
نمایش پستها با برچسب طنز. نمایش همه پستها
نمایش پستها با برچسب طنز. نمایش همه پستها
۱۴۰۳ مرداد ۳۱, چهارشنبه
آیسان دل پاکی درون سینه دارد حیف مردم
آیسان که از هف دولت آزاد است راحت
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
۱۳۹۵ اردیبهشت ۱۱, شنبه
خواب پریش
خواب دیدند عدّه ای مویِ پریشان مُد شده
دامن بالای زانو در زمستان مُد شده
جینِ آمریکائی و سیگارِ برگ و لاس وگاس
روزها کاباره و شب چاله میدان مدشده
در بوتیکهای خیابان فرشته ، پارک وی
مارک وِرساچی بجای جنس تایوان مُد شده
باز دعوای ژیگولها در تاترو سینما
خنجر ابرو بجای کارد زنجان مد شده
رقص دختر با پسر در دیسکو و گوشه کنار
عشق پیری در میان پیرمردان مد شده
لرزه بعد از خربزه شد یک برند شادو لوکس
مِی زدن در کافه ی نبش خیابان مد شده
آنقَدَر محصول آورده درخت ده ،از آن
میوه های نوبرانه مُفت و ارزان مد شده
تا که از خوشحالی از جاشان پریدند توی خواب
گفته اند خواب پریش شهروندان مد شده.
طنز
از دفتر کوتوال خندان
Ahmad Yazdany
تمامِ وزن عالم روی شانه دارم و راهی ،،، شَوَم از شهر خود ، شاید که از دل برکشم آهی ،،،، کنون شعر دیارم مانده درغربت و مهجور است ،،،، هرآنکس شاعری داند و باشد در سخن داهی ،،،، رفیقان نارفیقان بوده در دل آتشی برپاست ،،،، نبودم ارزشی یا اعتباری قدرِ یک کاهی ،،،، تعارف بود از رندان و از من مهرورزیدن ،،،، زمانی یافتم خود را که بودم در تهِ چاهی ،،،، ستون پنجم دشمن میان لشکر من بود ،،،، کجا یک ذرّه قدرت بهر تصمیمی و همراهی؟ ،،،، بخودخواهی نهاده دست در دستان که آب و رو ،،،، به یغما برده و خندیده در خلوت به گهگاهی ،،،، شدم بازیچه ی یک لشکر از سرباز ورزیده ،،،، رَوَم از کشورم تبعید تا گم کرده خودخواهی ،،،، دگر کافیست شِکوِه میشوم راهی که تا شاید ،،،، کنم در گوشه ی خود با قلم از شعر خونخواهی ..( من احمد یزدانی هستم )
اشتراک در:
پستها (Atom)